Off-piste het ravijn in!
08 mrt 2017

Off-piste het ravijn in!

Een emotionele en nederige ervaring, ergens op ‘n berg in Oostenrijk. Ik moet je teleurstellen als je nu op horror verhaal zit te hopen; ik heb gelukkig niet de dood in de ogen gekeken omdat ik ergens off piste een ravijn in dook, maar voor mij een soort zelfde ervaring….
Ik verdien geen schoonheidsprijs maar ik kom prima de berg af op mijn ski’s. De 1e dag dat ik op de piste stond en er achter kwam dat het enorm druk was, knapte er iets in mij. Zoveel mensen, net een mierenhoop. Ik raakte in paniek, niet een beetje in paniek…. Ik was de weg helemaal kwijt, janken, bibberen en ik wilde daar weg maar dat is een beetje lastig op 3000 meter hoogte met heel veel mensen om je heen.

Oud gedrag
Ik ken alle technieken om iemand rustig te krijgen, om in een andere “state” te komen en om eruit te stappen en toch lukte het me niet! Eelco probeerde uit alle macht, geduld en overredingskracht om mij op andere gedachten te brengen waar ik alleen maar heel kwaad om werd en het liefst z’n kop van z’n nek had afgerukt. “Je gaat mij nu niet al die coaching stuff geven”. Ik viel helemaal terug in mijn oude gedrag, iets wat al zolang niet boven was komen borrelen, had me nu ineens helemaal in zijn macht.

Met heel veel stoppen, wachten, tranen (niet handig op ‘n koude berg met -10C en enorm harde windvlagen en opstuivende sneeuw) goed kijken en engelengeduld van mijn partner ben ik beneden gekomen. Tijdens en zeker na deze afdaling ben ik nog even flink bij mezelf te rade gegaan…Ik weet heus wel wat mij dan ineens naar mijn keel grijpt (letterlijk; ik kan bijna geen adem meer halen als ik al die mensen om me heen zie en weet dat we allemaal in die liftjes moeten zien te komen om die berg op te komen. En dan moeten AL die mensen ook de berg af en zit ik daar middenin…) En dan flitst er van alles door m’n hoofd wat er allemaal fout kan gaan, geloof me; dat is heel wat! Van uitglijder met letsel, een botsing met ander en zware botbreuken tot een val in het ravijn met alle gevolgen van dien.

Stress en pijn
Doordat ik met krampachtige spieren, korte ademhaling en heel veel stress de berg af ben gegaan om zo snel mogelijk de berg af te komen; was ik kapot toen ik beneden kwam. Gelukkig was ik nog wel zo ‘helder bij geest’ om echt goeie tussenstops te maken tijdens de afdaling anders hadden m’n benen ‘t niet overleeft.
Vandaag was t anders; ik wilde vandaag weer de berg af, want ik weet dat ik dat kan en eigenlijk stiekem ook best leuk vind. Vandaag besloot ik ‘t rustig aan te doen, alle technieken; zowel ski als coaching te gebruiken. Manlief en zoon gingen al vroeg de hoge berg op, die heb ik express ff over geslagen, rustig aan beginnen met wat me bekend is. En helaas zaten de omstandigheden niet mee. Weer druk bij de lift, maar ik wist dat ik daar doorheen moest om naar boven te komen, over ‘t laatste stuk heb ik heel lang gedaan want het was een en al pap waar ik door heen moest. Dikke drek sneeuw met heel veel hoopjes waar je door heen moet, vind ik niet prettig! Maar ook wist ik dat ik daar doorheen moest om beneden te komen. En terwijl ik zo naar beneden worstelde, bedacht ik me dat ‘t in relaties niet anders is.

Terug naar wat bekend is
Relatie met jezelf….. maar zeker de relatie met een partner of zelfs een kind of schoonouder. Misschien ben je wel in therapie geweest of hebben jullie een manier gevonden die werkt in de relatie en dan opeens…… Val je terug in oud gedrag, in oude pijnen of verdriet en opeens weet je niet meer wat te doen, of weet je ‘t wel maar kan je je er niet toe zetten. Wat dan? Dan is het weer even ploeteren, terug naar wat je wel weet, terug waar ‘t veilig is….en dan met kleine bekende stapjes weer opbouwen zodat je weer kan genieten van wat er was. En waarvan je weet hoe ‘t kan zijn.

Wat ligt er bij jou in de weg, waar wordt jij echt niet blij van ( waar kan je van in paniek raken?) En welke stappen heb je nodig om je weer veilig te voelen? Om weer controle over de situatie te krijgen… Want hoe goed Eelco mij ook wilde helpen, dit moest ik zelf doen en op mijn manier! En ik ben zo blij dat dat gelukt is, ik vind ‘t nog steeds heel spannend als ‘t druk is op de piste maar ik kan t wel!

Focus en de overwinning!
De laatste dag was het nog drukker en het waaide ook, dus ik werd helemaal op de proef gesteld. Maar toen ik dat paniekerig gevoel weer boven voelde komen, wist ik precies wat ik moest doen….Ik zag eerste alleen de mieren op de berg totdat ik controle nam over mijn focus en niet alleen op de drukte ging letten maar ook de lege plekken op de piste me opvielen. Ik heb rustig mijn tijd genomen om die berg af te komen. Het duurde veel langer dan dat de mannen er over deden maar dat maakte me niets uit. Ik lette vooral op mijn manier en hoe ik het leuk vond. Mijn einddoel was rustig naar beneden te gaan en er ook nog van kunnen genieten. Soms heb ik wat langer moeten wachten totdat het weer wat rustiger was op de piste en dan kon ik het op mijn eigen manier doen….. Personal Victory!!!!


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

zeven − 7 =